Winter Vol Liefde II

Datum: 01-02-2025

Het zit gestructureerd in de war, zeg maar. Mike is een weekdier met minder ruggengraat dan een weekdier, en heeft een symbiotische relatie met een agressief manipulatieve borderline moeder. Antine zou graag een keer een ontbijtje willen verzorgen voor haar geliefde maar de kwebbelzieke moeder Mo is haar telkens voor. Wie o wie durft die navelstreng een keer door te knippen.

Nee dan Maarten in Estland, waar het zo koud is dat zelfs zeevaarder Willem Barentsz en consorten in de 16e eeuw ver weg bleven om dit land te ontdekken. ‘Laat dat maar aan een Nederlander uit de 21e eeuw over’, moet Barentsz hebben gedacht. Maarten laat nu aan zijn Annette alle mooie dingen van het land zien, zoals een kringloopwinkel en verder niks.
Liever blijft ie dan ook gewoon op zijn eigen erf waar hij een privésauna in een pop-up-tentje heeft en een intiem zwembad ter grootte van het gat van een vliering met een automatisch koelsysteem. Een ideaal badje voor hartstilstanden en om vrouwen te ontmoedigen.

Het is algemeen bekend: de beste vriend van een homo is vaak een vrouw. En andersom. ‘Homo’s zijn lief’, dat hoor je het vrouwvolk vaak zeggen. En misschien is dat ook wel zo in de vorm van deze combinatie. Bij homo’s onder elkaar (klinkt ook gek trouwens) ligt dat heel anders. Dan kan het bijvoorbeeld gebeuren dat de ene (gast Willem) he-le-maal pissed is omdat de andere (gastheer Jan) om 5.30 uur zijn laptop aan heeft gezet en door het geluid dat door de papieren wandjes heen trilde veel te vroeg uit zijn schoonheidsslaapje is gewekt. Dramaqueen Willem legt dat vervolgens op tafel bij emo-homo Jan en je weet: dit gaat nooit wat worden tussen die twee.

Adrienne heeft zowaar haar ondoordringbare winterjas uitgedaan en sleurt haar laatste troef Frits mee naar een ruïne. Tot aan je heupen toe in de sneeuw gaan picknicken. Wie wil dat nou niet? Iedereen. Iedereen wil dat niet. Maar Frits, de enige logé die het tot nu toe droog heeft gehouden bij Adrienne, vindt alles best. Adrienne is zo enthousiast dat ze haar enige overgebleven gedupeerde nog even wil gaan voorstellen aan haar zus, die net op het punt staat om te vertrekken naar Nederland, na drie weken lang de ene na de andere jankerd te hebben zien sneuvelen. Achteraf misschien toch iets te lang in die ruïne zitten kirren met elkaar.

Lopende testosteronbom Bart ziet de ene na de andere lesbienne voorbij komen in de boerderij van Judith. Ze maakt er echt een potje van. Nu weer een oze wappie uit Breda, die van beroep klimaatactiviste is. Met andere woorden: ze heeft geen werk en ligt op kosten terend van de overheid regelmatig op de A12. Moet je net bij Bart zijn die is opgegroeid in een stad waar al 50 jaar geen grassprietje meer is gesignaleerd. Het enige waar Bart voor vreest is dat Esther zich vastplakt aan Judith.

Om over Jorik nog maar te zwijgen…